Husband and Wife Chapter 22-23

Chapter 22: Samvon

"Nasa labas na raw sina Debbie." Nagtatakang napalingon si Yvonne kay Ryan. Bakit nasa labas ang mga iyon? Hindi ba nag-CR lang naman sila at naturally ay babalik sila sa upuan nila?
Tila nabasa naman nito ang nasa isip niya at nagkibit-balikat lamang ito. "Mabuti pa, puntahan na lang natin."
Tumango siya at tumayo na sila.
"Don't worry, Yvonne, mababait naman ang mga 'yun," pag-a-assure nito. "Ako na ang magbibitbit ng bag mo. Ang laki pala niyan."
Alanganing natawa na lang siya. "Ako na lang, kuya. Salamat."

"Hoy, Debbie, Cheche, huwag ninyong i-terrorize yun ah," paalala niya sa mga ito. Binatukan tuloy siya ni Debbie. "Bakit ka ba nambabatok?"
"E paanong di ka babatukan e ilang beses mo nang sinabi sa amin 'yan," naiiling na sagot naman ni Debbie sabay suntok pa sa braso niya. "Ano namang akala mo sa amin, nangangagat ng mga nerd na hindi nagsusuklay?"
Umismid lang siya.
"O ayan na pala sila," ani Cheche. "At para silang a-attend sa costume party."
Napalingon silang dalawa ni Debbie sa direksyon nina Yvonne at Ryan. Oo nga. Parehong makapal ang salamin ng mga ito at pareho din ang pang-itaas. Not to mention na parehong long hair ang mga ito na akala mo ilang araw nang hindi nagsusuklay. Pinagtitinginan na nga ang mga ito.

Nagulat si Yvonne nang basta na lang siyang hablutin ni Samuel palayo kay Ryan. Nang lingunin naman niya ito at poker face lang ito.
"Bakit ninyo kami pinalabas?" tanong ni Ryan. Ngunit tumingin lang ang asawa nito kay Samuel. Maging ang isa pang babae na sa pagkakatanda niya ay Cheche ang pangalan ay tumingin lang sa kasama niya. Sino ang mga ito?
"Tigilan ninyo nga ako," naiiling na sabi ni Samuel. "Kailangan ko nang bumalik sa stage at nagte-text na ang manager ko."
Iiwan siya ni Samuel sa mga ito?
"Dito ka muna sa mga 'to." Nabasa yata nito ang nasa isip niya. "Huwag kang mag-alala, hindi ka naman aanuhin ng mga ito."
"Anong 'aanuhin,' Samuel," nakakaloko ang ngiti na tanong ng asawa ni Ryan.
"Debbie, ha! Umayos ka!"
"Maayos naman ako ah." Nagmaang-maangan pa ito. "Ano naman ang pwede kong gawin sa pinsan ng asawa ko?"
"Cut it out!" asik ni Samuel sa babae. "You know she's not."
"Ha?"
"Sorry, obvious ka, girl."
"At obvious din ang ermitanyong 'to."
"Ermitanyo?"
"Mukha naman siyang ermitanyo, eh."
"Hay Debbie," natatawang sabi ni Samuel. "You really haven't changed!"
Really haven't change? Sino ang Debbie na ito kay Samuel?

"Basta, kayo muna ang bahala dito, ha." Kailangan na talagang umalis ni Samuel para mag-perform. Bad trip naman kasi ang entrada ng dalawang babaeng 'to, napaka-wrong timing. Not that he wanted to meet with them, in the first place. At least, not in the situation he and Yvonne is into.
"You can leave Yvonne with us." Sa wakas ay nagsalita rin ang asawa ni Debbie.
"Text mo ako, Yvonne," aniya. Mukha namang okay si Yvonne at ang asawa ni Debbie. Sa ngayon, pagkakatiwalaan niya muna ito. Sa ngayon.

Chapter 23: Ryvon

"Ang tahimik naman," comment ni Cheche. Kanina pa sila nasa Starbucks pero walang nagsasalita sa kanila. Nakikiramdam lang sina Debbie at Ryan, text lang nang text si Cheche at nakayuko lang si Yvonne at nakikipag-staring contest sa kape nito.
"Alangan namang i-interrogate ko 'tong isang 'to eh di patay naman ako kay Samuel," ani Debbie na umismid pa.
"Itanong mo na lang kaya kung anong nakaraan nila ng asawa mo."
"Ha?!" Biglang nagtaas ng tingin si Yvonne. "Wala kaming nakaraan ni kuya Ryan."
"Ah, okay." Napatango lang si Debbie though napansin niyang medyo pwersado ang pagkakasabi nito. "Paano kayo nagkakilala nitong si Ryan."
"Ahm, ano kasi..."
"Kasi ano? Huwag mong sabihing may something din sa pagkakakilala ninyo ni Ryan?"
"Something?" Ryan inquired. "Ano naman ang magiging something sa amin ni Yvonne?"
"You tell me, Ryan," napapakamot sa leeg na sabi ni Debbie. "She said you're cousins yet you're not. Baka naman, mag-cousin kayo talaga. As in, mag-cousin-tahan."
"What?!" di makapaniwala ang ermitanyo sa sinambit ng asawa. "You're my wife yet pinagbibintangan mo akong may girlfriend?"
"Aba, malay ko." Akala mo ay chill lang si Debbie. "Bakit nauutal pa itong si Yvonne e tinatanong ko lang naman kung paano kayo nagkakilala?"
"E kayo nung Samuel na 'yun? Paano kayo nagkakilala?"
"Ermitanyo, use your head!"
"Huwag mo nga akong ma-use-use your head diyan! Sagutin mo ako nang matino."
"Ako, kailangang sagutin kita nang matino pero itong Yvonne mo, okay lang na magsinungaling at magpaligoy-ligoy?!"
"Ah, guys, kasi---"
"Shut up!" Tiningnan nang masama ni Debbie ang nagsalitang si Yvonne kaya di na nito natuloy ang sinasabi.
"Hey!" saway ni Ryan dito. "Huwag mong ibaling sa iba ang init ng ulo mo."
"Right," ani Debbie. "Then, I'm gonna get out of here so I can freakin shup up!"
Iyon lang at nag-walk out na ito.

After that, isang nakaka-tensyong katahimikan na naman. Until Yvonne decides to say something.
"Ahm, kuya Ryan, sorry."
"Don't be," napabuntung-hininga si Ryan. "It's my fault."
"Good thing, you're aware of that," banat ng kaibigan ni Debbie na si Cheche. "I'm gonna check out on her. Nag-subside na siguro ang init ng ulo 'nun."
"Ako na," pagbo-volunteer niya. "Ikaw na muna ang bahala kay Yvonne, Cheche."
"Yvonne, baby ka ba?"
"Huh?"
"Nagmumukha kasi kaming babysitter pag kasama ka namin."
"Ha?! Naku, sorry!"
"No biggie," nagkibit-balikat lang si Cheche nang makita ang di makapaniwalang-tingin ni Ryan dito. "O, akala ko ba, ikaw na ang bahala sa asawa mo?"
"Excuse me."

"Masama sa katawan ang paninigarilyo." Nagulat na lang si Debbie nang may kumuha ng yosi niya sa kanya at itapon iyon. It was her husband.
"Hindi mo nga pala alam na naninigarilyo ako," aniya. "Ang dami pa nating hindi alam sa isa't isa."
"Tama ka," ayon naman nito. "Sabagay, madalian ang pagpapakasal natin. Ni hindi man lang tayo nagkaligawan at nagkagustuhan."
"Nagsisisi ka ba na ako ang pinakasalan mo?"
"Hindi," diretsong sagot naman nito. Napalingon siya rito. "Dahil sa 'yo, naeengganyo akong kumain sa labas ng lab ko. Natutulog ako sa kwarto natin gabi-gabi. You made me want to do simple things an ordinary husband does. Gusto kitang i-date, bilhan ng mga magagandang bagay, payagan ka sa mga lakad mo gaya ngayon. And then sunduin ka para mag-request sa akin ng extension sa pakikipag-party mo with you friends. At kapag napapangiti kita, I felt that I did my best as your husband."
"Ang lalim nun ah," nakangiting sabi niya.
"Hindi ka na galit sa akin?"
"Hmm, pag-iisipan ko pa."
"Ah ganun?" Iyon lang at kiniliti na siya ni Ryan.
"Anak ng! Ermitanyo!"

Husband And Wife Chapter 20 and 21

Chapter 20: Someone From The Past

"Halika na, ermitanyo," yaya ni Debbie sa asawa nang kumalas siya sa pagkakayakap dito. "Sigurado akong mapupunta ka sa sibilisasyon kapag na-meet mo mga---ano ba?!"
May nakabangga kasi sa kanya.
"N-naku, sorry miss," di magkandatuto namang sabi ng nakabangga sa kanya. "Hindi ko sinasadya! Nasaktan ka ba?"
"Ay, hindi!" sarcastic niyang sabi.
"S-sorry talaga!" hinging paumanhin muli nito.
"Yvonne, let's go!" Napatingin siya sa pinanggalingan ng boses. Familiar.
"Yvonne?" Kilala ng asawa niya ang nakabunggo sa kanya?
"Huh?" maang na sabi ng babae na sinipat pang magaling ang asawa niya. "Kuya Ryan?"
"Yvonne, halika na!" tila inis nang sabi ng tumatawag sa babae na Yvonne ang pangalan. Nang lingunin muli ito ni Debbie at makita nang malapitan ay nagulat siya.
"Samuel?"
"Debbie," anito na parang di man lang nagulat nang lingunin siya. "Nice seeing you here."
"Magkakilala kayo?" sabad naman ni Yvonne.
"Yeah," casual na sabi naman niya sa babae. "At mukhang kayo rin ng asawa ko, ah, magkakilala."
"May asawa ka na?!" magkasabay pang sabi nina Samuel at Yvonne.

"Si Ryan, asawa ko," pakilala ni Debbie sa mga kaibigan nila nang nakabalik na ito. Binati naman ito ng mga kasama nila. Napatingin siya sa babaeng kasama ng mga ito. Nakayuko lang ito at parang isang nerd lang sa school ang dating nito sa ayos nito. Thick eyeglasses, unruly hair, super old-fashioned clothes. "At siyanga pala si Yvonne."
"A-ahm, pinsan ako ni kuya Ryan," alangin ang ngiti na sabi nito. Nginitian naman nila ito.
Sa hindi malamang kadahilanan ay nagkatinginan kami ni Debbie sa sinabi nitong Yvonne na ito. Based sa body language niya, confirmed! Nagsisinungaling ito.
"Ah, o-oo, pinsan ko." Napataas ang kilay ko nang marinig iyon kay Ryan. Maging si Debbie ay napaangat ang kilay.
"Anyway, they wanna join us daw," sabi ni Debbie. "I hope you don't mind."
"Of course we don't mind!" ani Jam na hinila pa ang mga 'magpinsan.' "I-interogate-in namin ang asawa mo."
"Bigyan mo ng beer, Jam," sulsol naman ni ate Casey. "Ikaw din, Yvonne, chill lang! Huwag kang mahiya."
"Eh, thank you po," alanganing sabi ng babae.
"Huwag ninyo namang masyadong i-terrorize yang dalawa," saway ni Olga sa mga ito.
"Okay lang, game naman yang mga yan," sabi ni Debbie.
"Inom lang nang inom!" masayang sabi ni Jam.
"Baka masobrahan!" ani Olga. "Parang di naman sanay uminom yang mga 'yan."
"Huwag mong pansinin si Olga, Ryan," ani ate Casey. "Anyway, hindi ba pinapasakit nitong si Debbie ang ulo mo?"
"Hindi naman po," sagot naman ni Ryan. "Kayo po, di ba sakit sa ulo ang asawa ko sa trabaho?"
"Depende sa definition mo sa sakit ng ulo."
"Baka nakakalimutan ninyo, andito pa ako."
"Ate Casey, mamaya na 'yan!" excited na turan ni Jam na ininguso pa ang stage. "Ang gwapo ng boylet sa stage!"
Napalingon naman sila. At napatingin muli si Cheche kay Debbie nang makita ang vocalist ng banda na nasa stage.
"Anong ginagawa ni Samuel dito," pabulong niyang sabi.
"Di ko rin alam," pabulong namang sagot ni Debbie. "Mamaya ko na ikukwento sa yo."
"Hoy, Debbie wag mong sabihing pinagnanasaan mo pa ang boylet na 'yan, andito ang asawa mo!" kantiyaw ni Jam nang makitang nagbubulungan ang dalawa. Hinampas tuloy ito ni Olga.
"Kampay!"

Chapter 21: Someone From The Past Part 2

"Magsi-CR lang kami ni Debbie," paalam ni Cheche sa mga kasama. Tumango naman ang mga ito. Agad silang tumayo ni Debbie. Pero siyempre, hindi sila sa CR pupunta kundi sa backstage. Kailangan nilang makausap si Samuel.
Papunta na sila roon nang harangin sila ng isang bouncer.
"Miss, pasensya na pero bawal pumunta sa backstage."
"Anong bawal?!" maiiyak nang sabi ni Cheche. "Tigilan mo nga ako sa mga bawal-bawal na yan! Baka mamaya, takasan ako ng walanghiyang Samuel na 'yan!"
At tuluyan na itong humagulgol at yumakap sa kanya.
"Cheche, it will be alright." Binalingan niya ang bouncer. "Baka naman, pwede mo kaming papasukin. My friend really needs to talk to Samuel. It's important."
"E, miss," napapailing na sabi nito. "Ako naman ang malilintikan niyan."
"No!" naghihisterya na si Cheche. Napapatingin na sa kanila ang mga tao sa parteng iyon ng bar. Buti na lang at malayo iyon sa upuan nila. "Samuel! Lumabas ka diyang walanghiya ka!"
"Miss, miss, sandali lang!" Nataranta na ang bouncer. Pagkuwa'y may tinawag ito.
"Miss, may kailangan daw kayo sa vocalist ko?"
"Oo!" gigil na gigil na sabi ni Cheche. "Ilabas mo ang hayop na yun dito!"
"Pero---"
"Ilalabas mo siya o mag-e-eskandalo ako!" Ayaw taalagang paawat ni Cheche kahit na pinipigilan na niya.
"Please, my friend just needs to talk to him," nakikiusap na tiningnan ni Debbie ang manager pati na rin ang bouncer.
Napabuntung-hininga naman ang manager. "I'll get him. Wait here."

"Walanghiya ka!" Walang preno-prenong sinampal ni Cheche si Samuel pagkalabas nito sa backstage.
"Anong---"
"Hayop ka!" Tila hindi pa nakuntento si Cheche at pinagsusuntok si Samuel sa dibdib. Worried namang luminga-linga si Debbie sa paligid. Sa sulok ng mga mata niya ay nakita niyang nagpa-panic na rin ang manager. "Bakit mo nagawa sa akin 'to?!"
"Cheche, stop it!" Pinigilan naman ni Samuel ang mga kamay ng kaibigan niya. "Maraming tao, nakakahiya!"
"Samuel, ang mabuti pa, mag-usap muna kayo ng mga bisita mo," asiwang suggestion ng manager. "Pinagtitinginan na kayo ng mga tao."
Marahas namang nagpakawala ng hininga si Samuel.
"Let's go!"

"Anak ng tikling!" napapasinghap-singhap pa si Samuel habang sapo ang pisnging nasampal. "Ang lakas nun, Che. Ngayon na nga lang tayo uli nagkita, sampal pa ang isasalubong mo sa akin."
"Sorry naman," sabi naman ni Cheche. "Na-carried away lang."
"Bakit ka ba kasi sumama-sama pa dito kay Debbie? Dapat tinanggap mo na 'yung offer sa 'yong mag-artista eh --- aray!" Binatukan kasi ito ni Cheche.
"Mamaya na nga 'yang kalokohan mo!" ani Cheche. "Bakit kasama mo yung pinsan kuno daw 'nung asawa ni Debbie? Yung Yvonne?"
"Bakit sa tono ninyo eh parang di kayo naniniwala na pinsan nga 'yun nung Ryan na 'yun?"
"Hindi niya kami maloloko, no," sabi naman ni Debbie. "Obvious kaya siya. So, anong istorya ninyo nung Yvonne?"
"Magsyota kami."
"Yeah right!"
"Kunwari naniniwala kami. What's next?"
"Di ba kapani-paniwalang girlfriend ko 'yun?"
"Nagbago na ba ang taste mo sa mga babae, Samuel?" tanong dito ni Debbie. "Huwag mong sabihing pumapatol ka ba sa mga nerd na hindi nagsusuklay ngayon?"
"Ah, Debs, hindi mo naman siya kailangang okrayin."
"Nagsasabi lang ako nang totoo."
"Baka naman nagseselos ka diyan?" nakakalokong sambit ni Samuel na inangat-baba pa ang mga kilay. "Pareho ang style nila ng asawa mo at magkakilala sila. And from what I see, mukhang sumegunda ang Ryan na yun na sa sinabi ni Yvonne. Bakit?"
"Ahm, Samuel, bakit kailangang may "na 'yun" na kasunod kapag binabanggit mo ang pangalan ni Ryan?"
"Che, si Debbie ang inaasar ko, wag kang epal."
"Okay." Kumibit-balikat lang ito. "Papunta rito sina ate Casey, baka gusto ninyong magtago."
"Doon! Doon!"

"Uuwi na raw sila," ani Debbie na ininspeksyon ang cellhpone. "Nag-text sa akin ang asawa ko."
"Debbie, sunduin mo na yung dalawa," nang-aasar ang ngiti na suggest ni Samuel. "Baka mamaya, kung ano na ginagawa ng Ryan na 'yun kay Yvonne."
"Hayan na naman po ang 'na yun.'"
"Shut up, Cheche!"
"Walang pwedeng sumundo sa dalawang 'yun sa atin," aniya. "Tatawagan ko na lang si Ryan nang sila ang pumunta rito."
"Uy, easy lang kayo kay Yvonne mamaya, ah!"
"Concerned?"
"Malamang!"
"Huwag muna kayong magulo diyan," saway ni Debbie sa dalawang kaibigan habang pumipindot sa cellphone. "Samuel, magtuos tayo mamaya pag andito na yung Yvonne mo."

Husband And Wife Chapter 19

Chapter 19: The Bar

"You're late." Napasimangot si Debbie nang iyon ang ibinungad sa kanya ni Cheche nang makarating na siya sa tagpuan nila. Sinipat nito ang suot niya. "Don't tell me na-late ka dahil diyan?"
"You can say that," aniya. Tumango lang ang kaibigan niya at hindi na nagtanong.
"Let's go! Kanina pa tayo hinihintay nina Ate Cassie."

"O, son, bakit ang dali mo naman sa lab mo," takang tanong kay Ryan ng mama niya nang mabugaran siya nito sa harap ng nakabukas na ref at nag-ra-ransack ng pagkain.
"Bakit po gising pa kayo?"
"Oh, alam mo naman ang mama mo, sa sobrang dead na dead sa iyong papa, hindi na makatulog nang mahimbing na wala ito sa tabi niya."
Napangiti siya sa tinuran nito. "Bakit kasi hindi na lang kayo sumama sa mga out of the country trips ni papa. That way, you won't feel lonely."
"As much as I want to, but I can't leave you here," anito na hinaplos ang pisngi niya. "Baka mamaya, nalingat lang ako, hiwalay na kayo ng asawa mo."
"Ma!"
"Don't give me that," anito na naiiling pa. "Gaya kanina, kung anu-ano ang pinagsasabi mo sa bata, hindi mo na lang diniretso. Baka mamaya, magtampo sa 'yo 'yun."
"Why would she?" tanong niya rito kahit na na-bother siya. Has he reached his limit a while ago? "It's for her own sake."
"Di, umamin ka rin. Son, kung ako si Debbie, kapag nasabihan ako ng mukhang bolang apoy ng asawa ko, tiyak na masasampal ko siya."
"I said that to protect her," amin niya. Sa totoo lang, her wife looked delectable in that little red dress. No male can't resist her alluring look if they saw her with that piece of cloth. Hindi niya maaatim na may mangyayari sa asawa niya sa kung saan mang lugar na iyon. Prevention is better than cure, as they say.
"What a weird to express it, my son. What a weird way."

"Achoo!"
"Ano ba 'yan, Debbie," nangangantiyaw na sita sa kanya ni ate Cassie, ang nagyaya sa kanila na mag-bar. "Huwag mong sabihin na 'yan ang epekto sa 'yo ng beer."
"Baka naman may isang tao ang iniisip kay Debbie," sapantaha naman ni Jam.
"Hala! Umuwi ka na raw sabi ng asawa mo!" kantyaw naman ni Olga.
Natawa na lang si Debbie sa banat ng mga katrabaho niya.
"Speaking of your hubby, kailan mo siya ipapakilala sa amin?"
"Oo nga naman. We're curious you know."
"Guys, guys," napapakamot na sabi niya. "Iyong asawa ko, busy sa kakaimbento ng kung anu-anong chemicals na di ko ma-gets kahit anong try ko noh!"
"So, ibig sabihin hindi ka nadidiligan?" nanlalaki ang mga mata na tanong ni ate Cassie.
"Ano ba 'yan, ate!" ani Olga.
"Hay naku, Olga, maghanap ka na kasi ng boylet nang malaman mo kung anong sinasabi ko." Talagang umirap pa si ate Cassie. "So, ano, Debbie? Malamig ba ang iyong mga gabi sa piling ng boylet mo?"
Ngumiti siya nang pilya.
"Hoy! Huwag kang pa-mysterious effect diyan!" ani Jam na kulang na lang ay yugyugin siya. "Spill it, bakla!"
"Bago ang lahat," biglang singit ni Cheche. "Nag-ri-ring ang phone mo, Debbie."
"Excuse me."
"Ano ba 'yan, istorbo!"

"Hello, ermitanyo, bakit napatawag ka?"
"Anong napatawag ako? Debbie, anong oras na? Alas diyes na, andiyan ka pa rin," anang asawa niya sa kabilang linya. Gusto niyang mapakamot sa ulo.
"Iyon 'yun, ermitanyo, alas diyes pa lang," aniya rito. Hindi ba nakaranas na mag-bar itong lalaking to? "Kung JS Prom nga namin dati, madaling araw na nagtapos, ito pa kayang mag-gu-good time ka sa bar?"
"Saang banda ba 'yan?"
"Anong saang banda 'to?"
"Pupuntahan kita, I'm driving right now."
"Ano?! Bakit?"
"Malamang para sunduin ka."
"Ha?!"
"Hay ewan ko sa iyo, Debbie." Narinig pa niyang bumuntong-hininga ito. "Ayan, nakikita na kita."

Nakakunot ang asawa niya nang madatnan niya ito sa labas ng isang bar. Napapakamot pa ito sa ulo. Pinuntahan niya ito.
"Ermitanyo," agad siyang sinalubong nito nang makita siya. "Di ba tayo pwedeng magtagal?"
Her expression while saying that hit him. Straight in the heart. He just wants to cuddle her cute little wife for making her eyes have those puppy-eye look, making image look so submissive.
"Nag-e-enjoy ka ba dito?"
Tumango naman ito.
"Di sige," aniya at inakbayan ito. "At andito na rin lang ako, ipakilala mo na ako sa mga kaibigan mo."
Tuwang-tuwang niyakap naman siya nito. "The best ka talaga, ermitanyo.

Husband And Wife Chapter 18

Chapter 18: Fashion Guru

"Kahit anong gawin ko talagang pag-intindi sa mga pinaggagawa mo dito sa lungga mo, di ko ma-gets," naiiling na comment ni Debbie habang sinisipat ang isang bond paper na punung-puno ng kung anu-anong formulas. Formula daw iyon ng mga chemicals ng ermitanyo para makagawa ito ng isang gamot.
"Huwag mo na lang kasing intindihin," comment ng asawa niya habang naghahalo ng mga likido na iba iba ang kulay. "Besides, mga scratch papers lang naman 'yan. At lahat yan, palpak pa."
"Kaya pala ultimo direction ng mga pinagsusulat mo, magulo," aniya. "E, kumusta naman yang hinahalu-halo mo diyan? Kung alak ba naman 'yan, willing akong maging guinea pig mo."
"Asa ka naman na makakainom ka ng alak habang nakabantay ako." Ibinaba nito ang mga chemicals at hinarap siya. Para lang mapakunot ang noo nang makita ang get up niya. "Bakit ganyan ang ayos mo?"
"Bagay ba?" pa cute niyang tanong dito. Gigimik sila ni Cheche sa bar kaya pambar ang ayos niya. Naka-sleeveless red dress siya na umabot lang sa kalahati ng hita niya ang haba at high heeled sandals. Naka-make up din siya at nakasuot ng contact lens na wala namang grado. "Magba-bar kami ni Cheche at now na 'yun."
"At kaya ka nandito para magpaalam sa akin?" nakaangat ang kilay na tanong nito na nakakrus pa ang mga braso.
"Well, parang ganun na nga," nakangiting sabi niya. "Huwag kang mag-alala, di ako hihingi ng pera sa 'yo."
"Hmmm, alam mo, Debbie, di bagay sa yo 'yang damit na yan," anito na ikinamaang niya. Nilapitan siya nito. "Hindi bagay sa yo ang kulay. Nagmukha kang santelmo."
"Santelmo?! As in yung bolang apoy daw?!"
Tumango naman ang ermitanyo.
"Tapos, bakit nagmake-up ka rin lang, yung makapal pa," pansin pa nito. "Mukha ka tuloy bakla."
"Mang-okray ba?" aniya na hinila ang buhok nito.
"Sinasabi ko lang ang opinion ko," anito at inakbayan siya. "Ang mabuti pa, magpalit ka ng damit. Sasamahan kita."

"O, hija, I thought may lakad kayo ng kaibigan mo," maang na sabi ni Rosario nang makitang pababa ng hagdan ang manugang kasama ang anak niya. Nag-change outfit pa ito.
"Nagpalit lang po ako ng damit," anito. "May nagsabi po kasi sa aking fashion guru na mukha daw po akong bolang apoy sa red dress ko."
"Really?" Napatingin siya sa anak niyang biglang ngumisi. Sadya bang kakaiba ang taste ng anak niya? She thought Debbie looked good in that dress. O baka naman... "O well, okay ba naman sa fashion guru na 'yan ang jeans at white blouse na 'yan?"
"Hindi na raw po ako mukhang kung anong type ng lamang-lupa," anito at inismiran ang asawa. "Anyway, I have to go. Baka masabunutan na ako ni Cheche kapag pinaghintay ko na naman 'yun."
"Have fun, hija."

"Ma, I'll go ahead na rin," sabi ng anak niya nang makaalis ang asawa nito. "May tatapusin pa ako sa lab."
"Son, wait!"
"Yes, Ma?"
"I just want to ask kung hindi ka ba nagandahan sa dress kanina ni Debbie."
"Bakit mo naman naitanong 'yan, Ma?" Napataas ang kilay niya nang parang umiwas ito ng tingin sa kanya. Hay! Sabi na nga ba...
"Well, I thought she looks gorgeous in red," aniya. Pinakita muna ni Debbie sa kanya ang get up nito bago magpaalam sa anak niya at umokay siya. Kung iyon ang suot ng manugang niya, mangangabog ito tiyak sa bar.
"I thought not," anito na halatang tinatapos ang usapan. "Anyway, I'll go ahead."
My son is really weird. Hindi na ako nagtataka na walang tumatagal sa kanyang girlfriend noon.

Husband And Wife Chapter 15-17

Chapter 15: Just A Random Night Together

"Ermitanyo, pa-charge naman nitong phone ko, dali na," utos ni Debbie kay Ryan. Kapwa sila nakahiga na. Tinatamad siyang bumangon pero low batt ang cellphone niya.
"Bakit kaya hindi ikaw ang mag-charge," anito at niyakap siya at siniksik ang mukha nito sa leeg niya.
"Paano ako makakabangon eh para kang tuko diyan," sabi niya. Muli niyang inabot ang cellphone niya rito. "Huwag kang tamad, charge mo na, dali!"
"Ang palautos mo pala," anito sabay kuha sa cellphone. "Bakit ba kailangan mong mag-alarm eh ala-una pa ang pasok mo?"
"May pasok ako sa trabaho bukas," sagot naman. "Badtrip talaga 'yang manugang ng amiga ni mama, ang daming cheche bureche. Kailangan pa tuloy namin ni Cheche na magpart-time pa rin."
"May tatlo akong tanong," anito na para pa ring tukong nakayakap sa kanya. "Una, bakit di na lang simpleng "lolo" ang itawag mo sa manugang ng amiga ni mama? Pangalawa, sino si Cheche at bakit parang responsibilidad mo siya? Pangatlo, bakit kailangan mo pa ring magtrabaho?"
"Apat 'yun, ah," aniya at hinarap ito at tinangkang kunin ang pobreng aparato ngunit hindi binigay ng asawa.
"Sagutin mo muna ang tanong ko."
Humugot muna siya ng malalim na hininga. "Alisin mo muna yang mga braso mo sa pagkakayakap sa akin."
"Kapag ginawa ko yun, tiyak na tatakas ka," anito na lalo pang hinigpitan ang pagkakayakap sa kanya.
"Mukha ba akong unan, ermitanyo?"
"Kung unan ka, dapat hindi mo dapat nagigising ang dugo ko," pabulong na sabi nito sa tainga niya. Nalaglag naman ang panga niya. "Hindi ba obvious?"
Nanlalaki ang mga mata na tumitig siya rito. Unti-unting nanubig ang mga mata niya.

"D-Debbie?!" tila may kung anung sumuntok sa sikmura ni Ryan nang nang makitang umiiyak ang asawa.
"Ermitanyo!" naiiyak nitong sabi. Hindi makapaniwalang tinitigan siya nito. "Hindi ko akalaing---"
"What the---!" nataranta naman siya at pinahid ang luha nito. "Sorry! Sorry! Na-offend ka ba? I didn't mean it that way?"
Humikbi ito. "H-Hindi ko akalaing ganyan ka."
"Sorry na," paanas niyang sabi sabay halik sa noo ng asawa. He hopes that it will make her feel better.
"G-Grabe ka, ermitanyo. May pagkamanyak ka pala!"
"Sorry na," parang sirang plaka na ulit niya. Pagkuwa'y niyakap niya ito.

Ang dali palang paglaruan ng ermitanyong 'to!
Naisip niya ang mga reaksyon nito kanina at napaalog ang balikat niya. Hindi na niya napigilang bumungisngis. Mukhang naramdaman iyon ng asawa niya at pinakawalan siya at hinawakan sa magkabilang balikat. Napahalakhak na siya.
"You tricked me!" akusa nito.
"Sorry naman." Halos hindi na kumawala ang mga dalawang salitang iyon sa kakatawa niya. Pinilit niyang pakalmahin ang sarili ngunit nang sulyapan niya ito ay muli siyang napahalakhak.
"Sige lang, tawa ka pa," sabi ng ermitanyo na ang tono ay tila natalo sa isang laro. Lalo lang siyang natawa.

Kung kanina ay guilt ang nararamdaman ni Ryan, ngayon naman ay nanggigigil siya sa asawa niyang ang lakas mantrip. Hindi niya alam kung ano ang pumasok sa utak nito at naisip na magdrama sa harapan niya, at yung kapani-paniwala pa.
Tila kinalma nito ang sarili nito kahit hindi pa rin nagsa-subside ang tawa nito. Ngunit nang mapatingin sa kanya ay natawa na naman ito.
"Mukha ba akong laughing gas?" inis na tanong niya rito.
"Bakit sinisinghot ka ba?" Tawa pa rin ito nang tawa. Siya man ay unti unti nang nawawala ang pagkainis dito at natatawa na rin.
"Ganun? Gusto mong tumawa?" aniya at kiniliti ito. Napatili ito at pilit na inihihiwalay ang mga kamay niya sa baywang nito. But he didn't let her.
"Aray!" anito na hinawakan pa ang baywang nito.
"Ha?" agad naman siyang nag-alala. "Saan masakit?"
Ngunit binelatan lang siya nito at sa isang saglit ay tumayo palayo sa kama. "Joke lang."
"Ganon ha?" Bumangon na rin siya sa kama at lumapit dito. Lumayo naman ito sa kanya.
"Ermitanyo ha, tama na!" naalarmang sabi nito. "Maaga pa ako bukas."
Inangat lang nito ang mga kilay nito at bigla siyang dinakma at muling kiniliti. Napatili siya habang tawa nang tawa. Katok sa pinto ng kwarto nila ang nagpatigil sa kanilang dalawa. Nagkatinginan sila nito at binuksan ang pinto. Iniluwa niyon ang naka-cross arms at nakasimangot na si Denise.

Chapter 16: Just A Random Night Together Part 2

"O, Denise, baby," ani Ryan. "Why are you here?"
"Ang ingay ninyo kasi," nakasimangot nitong sabi. "I can't sleep."
"Ganon ba?" sabi naman niya. "Sige, hindi na. Matulog ka na."
Ngunit lalo lang nalukot ang mukha ng bata habang nakatingin sa kanilang dalawa. Nagkatinginan tuloy ang mag-asawa. Pagkuwa'y binuhat ni Ryan si Denise.
"Gusto mo bang kantahan kita ng lullaby para makatulog ka na?" masuyong tanong ni Ryan sa pamangkin nito. Napangiti si Debbie sa tagpong iyon.
Mahal na mahal palang talaga ng ermitanyong ito ang pamangkin niya? Ganoon din kaya siya sa magiging anak niya?
"Tita Debbie, sama ka sa amin, please." Napatingin siya kay Denise.
"Ha? Saan?"
"Sa room ko," anito. "Ayaw mo po ba?"
"Ah, eh, hindi," aniya. Napaghahalataang hindi siya nakikinig. "Gusto ko."
Tuwang-tuwang ngumiti ang bata na tila excited pang nagsumiksik sa leeg ng tito nito.

"Basahan ninyo po ako ng story," request nito nang nasa kwarto na sila ng bata. Inihiga ni Ryan si Denise sa higaan nito.
"Akala ko, gusto mo ng lullaby?" maang na tanong ni Debbie na hinaplos ang buhok nito.
"Si tito Ryan lang nagsabi nun," anito. "Hindi naman po ako nag-yes sa lullaby."
"Oo nga naman," natatawang sabi niya na pinisil ang pisngi nito. Matalino talaga ang batang ito. Actually mautak is the right term to describe her husband's niece. "O siya, ano gusto mong story at ikukwento sa iyo ni tita."
"Pwede pa po ng isang request," anito na tumingin pa sa kanilang dalawa ni Ryan. Naghintay naman sila sa susunod nitong sasabihin. "Pwede po tabi tayo matulog for tonight? Wala po kasi sina mommy at daddy, nasa America."
Tumingin sa kanya si Ryan.
At talagang ako pa ang gustong mag-decide ng ermitanyong 'to!
"Please!" Mukhang alam ng bata kung na kanino ang desisyon at sa kanya rin tumingin. Lihim siyang natatawa sa mukha nito dahil effort na effort kung magpaawa. Kung kaya siguro nitong umiyak ay iiyak ito with matching hikbi.
"Sige na nga," nakangiti niyang sabi at ginulo ang buhok nito.
"Yehey! Katabi kong matutulog sina tito Ryan at tita Debbie!"

"O, anong gusto mong story?" tanong ni Debbie sa bata. Nakahiga na silang tatlo, ang bata ang nasa gitna. "Snow White? Sleeping Beauty? Cinderella?"
"Pwede pong iba?"
"Little Mermaid?"
"Tito Ryan naman, eh!"
"E anong gusto mong story?"
"Gusto ko yung hindi pa nariring."
"At ginawa mo pa kaming story teller," comment ni Debbie na naiiling pa. "Pero dahil, mabait ka ngayon, pagbibigyan kita."
"Yehey!"
"Ang kwento ko ay tungkol sa isang prinsesa sa malayong kaharian," simula niya. "Hindi katulad ng ibang mga princess, ang princess na ito ay hindi ay hindi love ng ama niyang hari pati na rin ng mga nasa kaharian."
"Ay, bakit po?" tanong ni Denise. "Kawawa naman yung princess."

Chapter 17: Fairytale

Napatingin si Ryan kay Debbie na naka-focus ang attention sa makulit niyang pamangkin.
Prinsesang hindi mahal ng kanyang ama? Is this by any chance her past?
"Alam mo kung bakit hindi siya mahal ng daddy niyang hari?" pagtuloy ni Debbie sa kwento. "Kasi hindi siya maganda. Alam mo yung prince sa The Frog Prince?"
"Yung frog po?"
Tumango si Debbie. "Ganun ang face niya, more or less. Pero love na love siya ng kanyang inang reyna. Lagi niyang sinasabi na ang princess ang pinakamagandang princess sa kaharian. Kaya lang, dahil may sakit na malubha ang inang reyna, she died. Ang lungkot lungkot ng princess kaya lumapit siya sa ama niyang hari. Nagdala siya ng maraming bulaklak para iregalo dito."
Napangiti nang mapait si Debbie.
"Tapos po?"

Hinalikan muna ni Debbie sa noo si Denise bago ituloy ang kwento. Mukhang konti na lang at bibigay na rin ito sa antok
"Tapos, ibinigay niya. Pero kahit isa doon ay hindi hinawakan ng hari. At ibinalita nito sa princess na muli siyang magpapakasal," tuloy niya. "Hindi mabait ang bagong queen pati na rin ang anak nito. Kaya umalis ang princess at naglakbay. Napunta siya sa isang maliit na bayan at nakilala niya ang isang grupo ng---"
Napatigil si Debbie nang makitang tulog na ang bata. Muli niya itong hinalikan sa noo at inayos ang pagkakakumot dito. At saka sinulyapan si Ryan na matamang nakatitig sa kanya.
"Hindi ka pa tulog, ermitanyo?"
"So, nakalimutan ninyo na talaga ng bubwit na ito na nag-e-exist pala ako," banat nito na ikinatawa niya.
"Ang balat-sibuyas mo naman."
"Patatawarin kita kung itutuloy mo ang fairy tale mo," pa cute nitong sabi. Nilukutan niya ito ng mukha.
"Hindi ka ang pamangkin so huwag kang magpacute," mataray niyang sabi.
"Sige na," lambing nito. "Gigisingin kita nang maaga bukas."
"Kahit alas sais?"
"Shoot!"
Humugot siya nang malalim na hininga.
"So ayun na nga, napunta ang princess sa maliit na bayan. Doon niya nakilala ang isang grupo ng magnanakaw." Pagkasabi niyon ay tumingin siya rito.
"Pero tumiwalag na ang prinsesa sa grupo na iyon, di ba?"
Tumango siya. "Yung sa huling target ng grupo ng mga bandidong 'yun, nahuli sila ng mga mandirigma sa kahariang pagnanakawan sana nila. Pero nagdesisyon ang pinuno ng mga mandirigma na yun na huwag silang isuplong. Sa halip ay tinulungan silang magbagong buhay. Naghiwalay ng landas ang grupo. Sa ngayon, heto ang prinsesa nagpakasal sa ermitanyo na ang manyak manyak pala."
"Sobra ka naman, react nito. "Pero kahit na gaano kamanyak ang tingin ng prinsesa sa ermitanyo, gagawin niya ang lahat para maging masaya ang prinsesa sa piling niya habambuhay. Ipagtatanggol niya sa abot ng kanyang makakaya."
"Asus! Ilang beses ko nang napanood ang mga eksenang 'yan," pang-aasar niya. But deep inside, she's embarrassed yet happy.
"Talagang nanira ng moment nang may moment, ano?"
"Antok lang 'yan," natatawa niyang sabi. "Tulog ka na at gigisingin mo pa ako bukas."
"Opo," pang-asar nitong sambit. "Good night."
"Good night."

Husband And Wife Chapter 13

Chapter 13: Morning After That

Tutututut! Tutututut! Tutututut! Tutututut!
Half-sleep, hinanap ni Debbie kung saan galing ang tunog na iyon. Inaantok pa siya at masakit ang katawan niya, particular na sa lower body niya, sa may balakang. Kinapa-kapa niya ang study table na malapit sa kama at natagpuan niya ang cause ng tunog, ang kanyang cellphone na mistula na ring alarm clock. Halos nakapikit pa rin ang mata ay tiningnan niya ang oras.
Alas sais na pala. Tanghali na!
Kahit tinatamad ay pinilit niyang bumangon. Ngunit hanggang pilit lang iyon dahil bukod sa nananakit niyang lower body ay tila may bato pang nakadagan sa kanya. Particular na sa kanyang mga hita at baywang.
At ang hangin naman sa may bandang batok ko?
Lumingon siya sa pinanggagalingan niyon at nakita niyang natutulog si Ryan. Bigla tuloy niyang naisip ang mga nangyari kagabi.
Hmm..sumugod siya sa kompanya ng dati niyang pamilya. Kinasal sila ng ermitanyo, nagkiss dahil sa mahadera nitong pamangkin, kumain, umuwi sa bahay. Then, bumaba ang ermitanyo sa lab nito, may sumabog, nakita niya ang taong grasa look nito, inasar niya, tapos...
Biglang nag-init ang magkabilang pisngi niya.
"Debbie, ayos ka lang?"
Gsfjfhue! Kailan pa nagdilat ng mata ang ermitanyong 'to? At fhrgjvs! Naisip ko na gwapo siya?
"G-Gising ka na pala." Bigla siyang umiwas ng tingin dito. "Nagugutom ka na ba?"

Napangiti si Ryan sa naging reaction ni Debbie. Obvious na iniiwasan siya nito kahit na wala pa naman siyang ginagawa rito.
"Ano, ermitanyo?" untag nito sa kanya at tinanggal ang braso niya sa pagkakayakap sa baywang nito. "Gutom ka na ba?"
"You sounded like a wife," comment niya at hinapit ito. "And to answer your question, wifey, yes, I'm starving."
"A-ah, e-eh, ganun ba," tila biglang nagpanic na sabi ng asawa niya. Ang cute-cute nito, blushing like that. "E di bumangon ka na diyan at---"

Hindi na natuloy ni Debbie ang sinasabi niya ng bigla siyang halikan ni Ryan. Dahil nagpanic na siya ay buong effort na pilit niyang itinulak ito but to no avail.
"Ano trip mo ba sa buhay?!" agad niyang singhal dito nang pakawalan nito ang mga labi niya.
"Ahm, sinusunod ko ang asawa ko," sagot naman nito na leeg naman niya ang pinuntirya. "Sabi mo, kumain ako di ba?"
Kumain?! Mukha bang fried chicken ang leeg ko?
"A-ano ba, ermitanyo, tigilan mo nga 'yan," pilit pa rin niyang itinutulak ito ngunit hindi niya akalain na malakas pala ito.
"Gusto mo ba talagang itigil ko?" anito na sige lang sa ginagawa. Ang mga kamay nito ay naging busy na rin. "Ano? Debbie, itutuloy ko ba?"
Anak ng tokwa naman, oh!
Sa totoo lang ay hindi naman niya gustong tumigil ito. Pero hindi tama ang ginagawa nila nito.
Correction, hindi mo lang akalain na magkakaganito.
"I guess, silence means yes." Nagulat na lang siya na nakatapat na ang mukha nito sa mukha niya. And then, he claimed her lips once again.

Chapter 14: Breakfast

"Good morning po," alanganing bati ni Debbie sa mga in-laws niya.
"Oh, good morning hija," bati sa kanya ng manugang niyang babae. "Did you sleep well last night?"
"Ah, eh, opo," alanganin pang tumawa siya. Siyempre, half-truth iyon dahil hindi naman sila maagang natulog ng ermitanyo kagabi.
At malamang dahil sa ubos na ang physical strength mo kaya nakatulog ka agad.
"Hija, naiinitan ka ba?" concerned na tanong sa kanya ng manugang niyang lalaki. "Namumula ka."
"Ayos lang po ako." Pull yourself together.
"O siya, maupo na kayo ni Ryan at sabayan ninyo na kaming kumain," sabi nito na agad naman nilang sinunod.
"Nasaan nga pala sina kuya Robert," tanong ni Ryan sa mga magulang habang nilalagyan ng fried rice ang plato niya. Inosente lang itong tumingin sa kanya nang sikuhin niya ito kaya napapabuntong hininga na lang na hinayaan niya ito sa trip nito sa buhay.
Tumikhim ang papa ni Ryan. "Maaga silang umalis at papasok pa sa school si Denise."
"Kain lang nang kain, hija," sabi naman ng mama nito. "Huwag kang mahiya. Tutal ay bahay mo na rin ito."
"And while you're at it, I think we have to discuss some matters, Debbie," sabi naman ng papa nito. Mukhang may idea na siya kung ano iyon.
"Tungkol po saan 'yan?"
"Tungkol sa pagpapakasal ninyo ng anak ko," diretso namang sabi nito. "Your motive for marrying my son is not something I will agree at wala na akong magagawa doon but I won't tolerate it kung ipapahiya mo ang anak ko sa mga pinaplano mo."
"Papa, must we talk about it while eating?"
"Why not?" anang papa nito na nang-uuring tiningnan pa siya. "Ayoko lang na magpapauto ka sa babaeng 'yan, hijo."
And this is the same old man who forced the hermit not to stay on his lab. Old people!
"Pinakasalan ko po si Debbie nang walang pumipilit sa akin," sabi ni Ryan. "And besides, kung meron man po siyang gawing kapalpakan, I will take responsibility for it."
"Na hindi ko naman papayagan," aniya at uminom ng juice. "Sir, pinakasalan ko man ang anak ninyo para sa pansariling interes but rest assured na hindi ako gagawa ng kahit ano para ipahiya ang anak ninyo. At anuman ang mangyari sa plano ko, sisiguraduhin kong hindi makakanti si Ryan."
"Debbie, what are you talking about?" ani Ryan. "I'm your husband, you know. Tungkulin kong protektahan ka."
"And I'm your wife," aniya na nginitian ito. "Kaya tungkulin ko na huwag kang ipahiya sa ibang tao."

Hmmm..the atmosphere suddenly changed...
Napangiti si Don Eduard Pereira habang nakatingin sa newlyweds. It reminded him of himself and his lovely wife when they had just gotten married. Mukhang tama ang kanyang asawa tungkol kay Debbie.
Well, the first time he saw the woman yesterday, he got a good feeling about her. Ngunit siyempre ay natatakot siya para sa anak niya dahil sinabi sa kanya ni Rosario ang tungkol kay Debbie. That's why he had to test her. At sa nakikita niya naman ay mukhang kaya nitong paligayahin ang anak niya.
"Oh my, how sweet!" tila kinikilig na sabi ng asawa niya na biglang nag-break sa titigan ng anak nila at ng asawa nito. Sabay pang tumingin ito ang mga ito sa kanila na parehong namula. Tumikhim siya upang hindi tuluyang matawa.
"Ipagpatuloy na ninyo ang pagkain," aniya at binalingan si Debbie. "And Debbie, hija, call me Papa."

Husband And Wife Chapter 11-12

Chapter 11: First Night

"Sigurado akong napagod ka," ani Ryan sa asawa nang nasa silid na sila. Pinagmasdan ni Debbie ang kwarto ng asawa.
"Hindi ka naman mahilig sa white," comment niya. Wala kasi siyang ibang makitang ibang kulay doon kung hindi puti. Well, maliban siguro sa kama nito na color blue naman. "Na may konting blue."
Pinagmasdan din ni Ryan ang kwarto niya. "Ganito pala ang hitsura niya."
"Hindi mo alam ang hitsura ng kwarto mo?"
"Mas madalas ako sa laboratory ko sa ibaba," kibit-balikat nitong sabi. "Anyway, since ikaw naman ang magiging mas madalas dito, feel free to redecorate it."
"Ay, gagawin ko talaga 'yan," aniya na naupo sa kama. "Masyadong banal ang kwarto mo."
"Do what you wish," anito at pumunta sa pinto.
"Saan ka pupunta?"
"Sa lab, may nakabinbin akong gagawin dun eh."

Nakapagligpit na si Debbie ng mga gamit niya at lahat ay hindi pa rin siya bumabalik si Ryan.
Mukhang concentrate kung concentrate ang drama ng ermitanyo ah. Good! Solo ko ang kwarto. Bwahahaha!
Excited na pumunta sa banyo si Debbie kung makapaglinis ng katawan. Ngayon lang uli siya nakatikim ng may solong banyo. Pumipila siya dati sa inuupahan niya dati para makapaligo.
"In fairness, sosyalin." Napangiti siya nang makita ang bathtub. Agad niyang hinanda iyon at lumublob doon.
Mukhang bukod sa kumpanya ay may pakinabang pa pala sa akin ang pagpapakasal sa ermitanyong 'yun!
Nakangiting ni-relax niya ang sarili sa tub habang nilalaro pa ang mga bula na galing sa sabon.

Samantala, ang asawa naman niya ay nasa paghaalo ng kung anu-anong chemical ang inaatupag.
Okay, Chemical Y plus Chemical X..this must be right --- what the ---
Kahit siya ay nagulat sa pagsabog.
"Ryan!" Narinig niya ang nagpapanic na wika ng mayordoma nilang si manang Celia. "Anong nangyayari sa yo diyan? Buksan mo ang pinto!"
"Manang, anong ingay 'yun?" Tinig naman iyon ng kanyang mama.
"I'm okay, Mama," sabi niya sa mga nasa labas ng lab niya.
"Ryan, buksan mo ang pinto," boses naman iyon ni Debbie. "Baka mamaya, kaluluwa mo na lang pala ang nagsasalita diyan."
"Are you talking about mumu, tita Debbie?" tanong ng pamangkin niyang si Denise.
"Hmm, don't worry, hija, Ryan is okay," assurance naman ng kapatid niya.
"It's not okay!" tinig iyon ng kanyang papa. "First night niya ng asawa niya ay mga chemicals ang pinagkakaabalahan."
"I'm sorry, Papa," napapakamot sa ulo na sabi ni Ryan nang mabuksan na niya ang pinto. Napasinghap si Debbie sa hitsura niya.
"Bakit?" maang na tanong niya.
"Nagtanong ka pa?!" nanggigil na sabi ng kanyang mama. Nagtatakang binalingan niya ang mga ito.
"Mukha ka kasing taong grasa," nakangising sabi ni Debbie. "Fit na fit sa image mo."
"Ryan, itigil mo muna 'yan," utos ng papa nito.

"Wawa naman ang ermitanyo, napagalitan," pang-asar na nam-baby talk pa si Debbie nang makapasok na sila sa kwarto. Binelatan lang siya nito nang tingnan niya ito nang masama.
"Isip bata," napapailing niyang sabi. Natawa ito at nagtatalon pa habang binebelatan siya. Tumataas-baba tuloy ang pantulog na suot nito na tila mas conservative lang nang kaunti sa nighties. Kitang-kita ang makikinis nitong hita at ang maging ang part ng dibdib nito ay nae-expose kahit na may robe itong suot. Lihim siyang napaungol.
Not good!
"Natulala ka na diyan, ermitanyo," pang-aasar pa ni Debbie. "Iiyak ka na ba?"
Hindi na niya ma-comprehend ang sinasabi nito. Basta nakatitig lang siya dito. Ang liit nito, kayang-kaya niyang ikulong ang katawan nito sa mga bisig niya. Malambot kaya ang katawan nito?
"Huy, anong nangyayari sa iyo?"
What the---
Something inside him is rapidly controlling his mind when he smelled the nearness of her. She smelled soap and shampoo and something else. Must be her natural scent. Whatever it is, it is doing wonders in his body, teasing him, making him excited. Making his blood boil.

Chapter 12: First Night Part 2

"Huy, natulala ka na diyan!" Inilapit pa ni Debbie ang mukha niya kay Ryan habang naka-make face para gulatin ito. Ngunit nanatiling matiim ang pagkakatitig nito sa kanya. "Wala na! Ligo lang katapat niya --- aaay!"
Nagulat na lamang siya nang bigla siya nitong hinapit at kinulong sa mga bisig nito. Nanlaki ang mga mata niya at pumunta ata ang lahat ng dugo niya sa mukha niya nang may maramdaman kakaiba sa pang-ibabang parte ng katawan nito.
"Tama ka," he whispered into her ear, making her shiver. "Ligo nga lang ito."
At binuhat siya nito. Titili sana siya ngunit naikulong na iyon sa mga bibig niya nang bigla siyang halikan nito.
"Huwag kang maingay, baka magising sina Papa."
"A-ang dumi na ng damit ko." Hindi siya makapaniwala. He really is turned on! At...at...at ang sexy nito! Tila nakadagdag pa ata sa appeal nito ang "taong grasa" look nito that made him look like a mad man that will attack you any moment.
"Kaya nga maliligo tayo, eh!"

Nang maibaba na siya nito sa tapat ng shower ay binuksan nito agad iyon at marubdob siyang hinalikan. It is different from the kiss they shared in the municipal hall. That was just an obligatory kiss that took longer than necessary.
But this kiss is hot and demanding. Na ewan kung bakit niya tinutugon sa parehong intensity. To think na hindi naman siya sanay humalik. She moaned when she felt his hand --- Huh?!
"H-huy ermitanyo, ang kamay mo!"
"Shut up!" bulong nito sa tainga niya at kinagat-kagat ang punong-tainga niya. And his hands continued to explore the secrets of her body which drives her wild.
Ano? This is it na ba?
Shut up!

"Sorry, I didn't know," pabulong nitong sabi. After they made love ay binuhat siya nito papunta sa bathtub. Ngayon ay nakakulong ang katawan niya sa pagitan ng mga hita nito. "I was rough."
Tumango lang siya habang pinaglalaruan ang mga bula sa tub.
"Magsalita ka naman diyan, Debbie!"
Tiningnan lang niya ito at muling ipinokus ang atensyon sa mga bula. Yep. The cat just got her tongue.
Sorry naman! Malay ko bang mako-consume ang marriage namin.
"Anong iniisip mo?" palambing na tanong sa kanya ng asawa habang muli na namang naglalakbay ang mga kamay nito.
"W-Wala."
"It's okay, don't talk," he said and claimed her lips.

"Debbie, baka gusto mong magbihis," nakapamaywang na sabi ng asawa na naka-sando at boxer shorts na. Siya naman ay nakatalukbong ng kumot, basa pa rin ang buhok.
"Matutulog na lang ako nang ganito," aniya.
"Magkakasakit ka niyan, eh," iiling-iling nitong sabi sabay kuha ng damit para sa kanya.
"I'm tired!" aniya. At kasalanan nito iyon. Gustuhin man niyang magbihis ay tinatamad siya. "Bihisan mo na lang ako."
"Pagkatapos mong gamitin ang katawan ko, gagawin mo akong yaya?!"
"Corny mo," aniya at binelatan pa ito.
Iiling-iling na lumapit ito sa kanya at binihisan nga siya. Pagkuwa'y kinuha nito ang blower niya at b-in-lower ang buhok niya.
"Ayan, mahal na prinsesa, pwede na po kayong matulog," anito.
"Salamat, alipin," sakay naman niya. "Maaari ka nang magpahinga."
Natawa sila pareho at nakatulog na.

Husband And Wife Chapter 10

Chapter Ten: You May Now Kiss The Bride

So, the ceremony is finished. Napirmahan na nina Ryan at Debbie ang kanilang marriage contract na siya namang pinakaimportante sa kasal na iyon. Debbie is actually satisfied sa outcome ng kasal nila na iyon sa huwes.
"Lola, bakit hindi po nagkiss sina tito Ryan at yung wife niya?" inosenteng tanong ng limang taong gulang na pamangkin ng asawa niyang ermitanyo.
Nagkatinginan kami ni Ryan at napatingin sa mga kasama ng bata.
"Denise, hija, saan mo ba napulot ang kiss-kiss na yan?" alanganing tanong ni tita Rosario sa apo nito.
"Eh, yun po ang napapanood ko sa TV, eh," sabi naman nito saka binalingan nito ang ina. "Di ba, mommy ganun dapat yun?"
"Anak, gutom ka na siguro," sabi naman ng ina ng bata. "Mabuti pa ay dumiretso na tayo sa Maxx's."
"Mabuti pa nga," sabi naman ng ama nito.
Ang bata naman ay naguguluhang tiningnan ang mga magulang nito at saka sila ni Ryan.
"Ahm, let's go!" sabi naman ni Ryan. Pagkatapos ay kinamayan nito ang mayor na nagkasal sa kanila. Ganun din ang ginawa ni Debbie.
"Thank you, Mayor," nakangiting sabi ni Debbie.
"Oh, you're welcome, hija," nakangiti ring sabi ni Mayor. "And congratulations to you and your husband."
Nagulat na lamang sila nang biglang humagulgol ang bata.
"Denise, what's wrong?" Napalapit na si Ryan sa pamangkin nito at hinaplos ang ulo ng bata.
"I hate you, tito Ryan!" umaatungal na sabi ni Denise.
"What?!" gulat namang sabi ng asawa niya at kamot sa ulo. "W-Why?! When?! How come?"
"Nakalimutan mo ang where." Nag-peace sign siya nang tingnan siya nito nang matalim.
"Denise, princess, please stop crying na," sabi naman ng lolo nito. "Promise, bibilhan ka ng toy ni lolo."
Napatingin ang bata sa lolo nito. Akala niya noong una ay masungit ito gaya ng lolo niya ngunit ngayon ay mukha itong doting grandfather na ini-spoil ang apo nito.
"Tatahan na ang baby," akmang kukurutin ni Ryan ang pisngi ng pamangkin nito ngunit nakangusong inirapan ng bata ang tito nito. Pinigil namang matawa ni Debbie.
"Denise," nananaway ang tono ng daddy nito. "That's bad."
"Mas bad si tito," sabi ng bata na nag-cross arms pa. "Hindi niya love ang wife niya."
"Paano mo naman nasabi 'yan, Denise?" tanong naman ni Debbie.
At anong alam ng batang ito sa mga love-love na 'yan?
"Di ka niya kiniss," nakanguso nitong turan. "Ako nga, laging kinikiss nina mommy at daddy at lolo at lola at tito. Saka sa mga books, nagkiss sina Snow White at yung prince, pati rin sila Cinderella! Basta, laging may kiss! Sabi ni yaya, kaya ganun kasi love nila sila."
Speechless na nagkatinginan ang mga matandang nakapalibot dito. Ang bata naman ay nanatiling nakanguso.
"Denise, love ni tito Ryan si tita Debbie," anang lola nito. "Kaya nga may celebration tayo eh. Parang nung birthday mo. Di ba, nag-celebrate tayo? Kasi love ka namin."
"Pero kiniss ninyo ko," anang bata. Halatang hindi ito magpapatalo. "Bakit si tito Ryan, di niya kini-kiss wife niya? Bakit sina mommy at daddy laging nagki-kiss?"
Tumikhim ang lolo nito at matiim na tinitigan ang anak nito. "Love ng tito si tita Debbie, princess."
"Talaga, tito Ryan?"
Matiim na tiningnan si Ryan ng pamilya nito na ikinapawis nang malamig ni Debbie.
"Ano pang hinihintay mo, Ryan," sabi ng ama ni Denise.
"Show your love," anang lolo.
"Hindi ba, ayos lang, Debbie," sabi naman ng ina ni Denise na ikinatawa ni Debbie nang alanganin. Nangangati na ang kamay niyang kutusan ang mahaderang bata.
"Debbie, face me." Napapitlag siya nang marinig ang tinig ng asawa. Nakalapit na pala ito sa kanya. Rinig na rinig niya ang heartbeat niya ng mga sandaling iyon. Unti-unti siya humarap kay Ryan na agad namang ikinulong ang mga labi niya sa pamamagitan ng mga labi nito. Naikulong din ng mga labi na iyon ang pagsinghap niya na na-transfer ata sa pagsinghap ng bata.
Napapikit na lamang si Debbie and savor the moment of her very first kiss.

Husband And Wife Chapter Nine

Chapter Nine: Preparation

"Nagdrama ka pa, tatanggapin mo rin naman pala," pang-asar agad ni Cheche sa kaibigan nang malamang pumayag din siyang ikasal sa nirereto sa kanya ng dati niyang pamilya.
"Tempting ang offer ng ermitanyo, Che," explain naman ni Debbie at ngumatngat ng chip. Nasa nirerentahan nila silang kwarto ng mga sandaling iyon. "Sabi niya, ibibigay niya sa akin ang power para dun sa kompanya nung pamilya na yun!"
"Ganon?! Pumayag ang boylet mo?!" gulat na sabi ni Cheche. "Hoy, Debbie, malaking responsibilidad ang mga ganyang bagay, maghunus-dili ka muna."
"Kebs ko naman," aniya. "Chance ko na iyon para i-bully si Hannah, no."
"Sabi ko nga," kibit balikat naman na sabi ng kaibigan niya. "Oy, basta, kunin mo akong secretary mo dun."
"Oo naman, kailangan kita dun," makahulugan ang tingin na ibinigay niya rito.
"Hay, kahit kailan talaga manggagamit ka."
"At parang ikaw, hindi?!"
"Sa 'yo lang ako nagmana," katwiran pa nito. "Anyway, may plano ka bang sabihin ang pagkokontrol mo sa kumpanya ng pamilya ng sisteret mo?"
"Hmm, about that, siyempre, may plano na ako."

"Really?!" excited na turan ng mama ni Ryan nang ibalita niya rito ang pagpayag ni Debbie na maikasal sa kanya. "That's good to know."
Pilit naman ang ngiti na ibinigay niya sa kanyang ina. Hindi niya sigurado kung papayag ito sa hihilingin niya.
"What's wrong son?"
"Ahm, I have a favor to ask." Huminga siya nang malalim. "Pwede bang ako na ang magbabayad ng utang ng kumpanya nina tita Maria?"
"At bakit bigla ka yatang nagkainteres sa kumpanya na iyon?" takang tanong nito. "Don't tell me, may bargain kayo ni Debbie."
Tumango siya. "I intend to keep my word, 'Ma."
"I can sense it, Ryan. Malaking gulo kapag natuloy ang bargain ninyo na iyan. Malaki ang galit ni Debbie sa pamilya ng tita Maria mo."
"I will take the responsibility."
"Ikaw ang bahala."

"Pumayag na raw si Debbie na magpakasal kay Ryan Pereira, papa," turan ni Manuel delos Rios sa kanyang ama. Ngunit nanatiling nakatulala ang kanyang ama. "Papa, are you listening?"
"Oo, Manuel," anang kanyang ama. "Nagtataka lang ako na biglang pumayag ang anak mong 'yon."
"But at least, the company will be safe," pag-a-assure niya rito. Pagkuwa'y pumasok ang secretary ng kanyang ama.
"Ano iyon, Agnes?"
"Sir, a certain Debbie delos Rios wants to meet you." Nagkatinginan sila.
"Let her in," anito. "And please cancel all my appointments for today."

"Hi," bati ni Debbie sa dalawang lalaki nang makapasok siya sa opisinang naroroon ang mga ito. Nag-effort pa siyang ngumiti ngunit nanatiling blangko ang ekspresyon ng mga ito.
"Anong kailangan mo rito?" tanong ni Miguel delos Rios.
"Of course, to save this company," kibit-balikat niyang sabi sabay lahad ng papeles sa mga ito. "Sign those papers."
Tiningnan lang siya ng matandang lalaki at binasa ang papeles na nilagay niya sa table nito. Umupo naman siya sa isa sa mga upuan doon at matamis na nginitian ang anak nito, si Manuel delos Rios.
"You want thirty percent of the shares?" nang-uuyam na tanong ng matanda. "Are you out of your mind."
"I'm afraid not, Don Miguel." Talagang idiniin niya ang bawat salita. "And I suggest, tapusin mo muna ang pagbabasa. Hindi lang iyan ang demand ko."
"So, you also want a position?"
"Of course."
"Debbie, alam mong hindi namin maibibigay sa iyo ang demands mo," ani Manuel delos Rios.
"Bakit hindi? Nasa inyo pamilya ninyo ang sixty percent shares ng kumpanyang ito, iyong thirty percent, galing pa kay mama," aniya. "Regarding sa position, come on! Presidente at CEO, at Vice President ang nasa harap ko, gawan ninyo ng paraan 'yan para may maipamana naman kayo sa pinakamamahal ninyong si Hannah."
"Gusto mo ba talagang guluhin ang buhay namin?" galit na tanong ni Manuel delos Rios. Nag-aapoy ang mga mata nitong tumingin sa kanya.
"Babawiin ko muna ang nararapat sa akin," sinalubong niya ang tingin nito with the same intensity.
"Debbie, what are you doing here?" Napatingin siya sa pinanggalingan ng boses.
"O, ayan na pala si Hannah," nang-uuyam na nginitian niya ang lolo nitong nakatingin lang sa mga papeles. "Ano, Don Miguel? Mamili ka. Ang mga hiling ko o ang kinabukasan ng apo mo?"
"What are you talking about?" naguguluhang tanong ni Hannah na napakapit sa nanay nito.
Don't mind her, Hannah," anang lolo nito at pinirmahan na ang mga papeles.

"Kumusta ang lakad mo?" tanong ni Ryan nang sa wakas ay nakarating na si Debbie sa munisipyo na magkakasal sa kanila ng araw din na iyon.
"Ayun, nagpakipot pa ang mga iyon, papayag rin pala." Iniikot niya ang mga mata. "Ano, late na ba ako?"
"Maaga ka pa," aniya. "Ano? Laro muna tayo ng PSP?"
"Sige ba," anito. "Basta, huwag kang iiyak kapag natalo kita."
"Ang yabang-yabang mo samantalang ako ang ultimate champion sa Time Zone," natatawang sabi niya na ginulo ang buhok nito.
"I'm not gonna lose again, ermitanyo."
Lalo siyang natawa na tila determinado itong manalo sa munting laro nila.

"Nandaraya ka ata, eh!" Kanina pa napipikon si Debbie. This guy's supposed to be a geek, right? Pero bakit expert ata ito sa lahat ng mga laro? "Isa pa!"
"Heto na naman po tayo," napabuntong hininga na sabi ni Ryan.
"Basta, isa pa!" pamimilit naman niya.
They were about to start nang may tumikhim.
"Ahm, sir, ma'am, andiyan na po si Mayor," magalang na sabi ng tumikhim. Nagkatinginan sila nito.
"Hindi pa tayo, tapos, ermitanyo."

Husband And Wife Chapter 7-8

Chapter Seven: Aftermath

"Nagyoyosi ka na naman." Nilingon ni Debbie ang nagsalita. Si Cheche iyon, katrabaho niya. "Nagkita na naman ba kayo ng kapatid mong hilaw?"
"Ano pa nga ba?" sabi nito sabay yosi. "May kasama pang resbak ang gaga."
"Kaya ba hindi ka nakapasok kahapon?"
"Ano pa nga ba? Pinakidnap ako ng lolo niya para ipakasal sa di ko naman kilala."
"Weh? Hindi nga." Hindi niya masisi ito sa naging reaction nito.
"Maniwala ka," gigil niyang sabi sabay muling hithit sa sigarilyo. "Para hindi malungkot ang pinakamamahal nila, ako na naman ang sinangkalan. Para talaga sa babaeng 'yun, gagawin nila lahat, walang pakialam!"
Napabuntong-hininga si Cheche. Alam nito ang istorya ng buhay niya.
"O, e di ikakasal ka na?"
"Sira ka ba?!" Muli ay nagsindi siya ng sigarilyo. "Tingin mo papayag ako? Ako? Magsasakripisyo para sa Hannah na 'yun?"
"Sabi ko nga," ani Cheche. "So, ano na? Ipapa-rape mo na ba 'yun?"
"Kailangan ko pa ng anda pambayad sa goons," aniya sabay hithit uli sa yosi. "Saka recorder at blank discs na rin para naman mapagkakitaan ko."
"Aba! Bilis-bilisan mo ang pag-iipon at baka makulong uli sina Goryo!"
"Pautangin mo kaya ako ng pansuhol sa pulis pag naisakatuparan ko na ang EBIL plan ko," nangingiti niyang sabi. Nang makita siyang nangingiti na ay natawa na rin ito.
"Sometimes, I wonder kung may balak ka ngang gawin ang mga EBIL plans mo," ani Cheche. Natawa lang siya sabay matiim na tumitig dito. Pagkuwa'y hinapit niya ito sa baywang. May mga dumaraan ng mga sandaling iyon at napasinghap ang mga iyon sa ginawa niya ngunit imbes na ilayo ang sarili mula sa kaibigan ay lalo pa niya itong hinapit.
"Ano sa tingin mo?"

Hay! Sinumpong na naman!
Lihim na napapalatak si Cheche sa ginawa ng kaibigan. Nang pasimple siyang tumingin sa paligid ay nakuha rin niya ang sagot sa tanong niya.
"Debbie, what is the meaning of this?" gulat na tanong ng isang eleganteng babae kasama ang dalawang lalaki at isang babae na kaedad lang siguro nila. Hindi mahirap hulaan kung sino ang mga ito.
"Debs, bitiwan mo muna ako," nakangiting sabi niya rito sabay haplos sa mukha nito. Hinalikan muna siya nito sa noo bago harapin ang umano dating pamilya nito.
"Anong kailangan ninyo?" kalmanteng tanong nito sabay sindi uli ng sigarilyo.
"Babalik tayo sa mansion ng mga Pereira," deklara ng pinakamatanda sa mga ito. Must be the lolo.
"I had other things to do," anito sabay malagkit na tumingin sa kanya. Matamis na nginitian niya ito.
"At ano iyon?!" galit na tanong ng tatay malamang ni Debbie. "Ang gumawa ng kalaswaan kasama ng babaeng ito?"
"Debbie, I can't believe you're like this."
So, this is Hannah.
"Mabuti pa siguro, Debs, mauna na ako," aniya dito. Sinadya niyang ipiyok ang boses niya saka yumuko. Inakbayan naman siya ni Debbie.
"No, sabay tayong aalis," anito. "I have nothing to do with those people anyway. Let's go!"
"Bumalik ka rito, Debbie!" gigil na gigil na sigaw ng lolo nito. "Napakawalang modo mo! Bukod pa sa pagiging imoral!"
"Papa, please calm down," anang biyenan nito.
"Hindi! Makakatikim sa akin ang babaeng 'yan! Kahihiyan siya sa pamilya natin!"
"Lolo, please! Ang puso po ninyo!"
Napahugot siya ng hininga at humilig dito. And hoping that somehow, she was able to comfort her even for just a bit.

"Son, it's rare to see you outside your lab," bati ni Rosario sa anak na kasalukuyang nasa piling ng mga alaga nilang German Shepherds.
"O, hi 'ma," bati naman sa kanya nito.
"So, anong chemical element ang dapat kong pasalamatan at naparito ka?"
"Hmm, nothing, I just can't concentrate," anang anak niya na napakamot pa ng ulo. That's new. Bihira na hindi makapag-concentrate ang anak niya lalo na kung nasa piling na ito ng mga chemicals na pinag-aaralan nito.
"And why is that?" tanong niya kahit may idea siya kung ano iyon.
"Ma, do you really think I'm a hopeless case?"
"So, it's about that incident, huh?" Tumango-tango siya. "You must understand that I did that because I'm worried about you."
"Ma, don't worry," anito na inakbayan siya. "I have plans to have a family. But not right now. So, please, that will be the last time that you'll do something drastic."
"Hindi mo ba tipo ang kahit sino sa dalawang apo ni Don Miguel?"

Napaisip si Ryan sa tanong ng kanyang ina. He's not the guy who has standards when it comes to women. Contrary sa naikilos ng kanyang ina ay nagkaroon din naman siya ng mga relasyon noon. At walang common denominator ang mga iyon except for the fact that they're all women.
"Hmm, I don't know, 'Ma," aniya. "They're still young so I really don't think of them that way."
"Kung gayun, bakit mo sinundan si Debbie?" tanong nito, wearing her knowing smile. "And you seem to get along well."
"Ma---" He was really about to explain, but stopped. "Ma, please don't think that way."
Tila kinikilig na tumawa ang kanyang ina. He finds it creepy, to be honest.
"Mind reader na rin ba ang anak ko?" pigil na pigil ang ngiti nitong tanong. "Anyway, how's your date, uhm, I mean, your experience going to the mall with Debbie?"
"How did you ---"
Napasinghap siya. This is bad.
"Why did you stop?" tanong nito. "And by the way, is that suppose to be a secret?"
"It's not like that, mama!"
"Well, if you say so."
"Ma, please don't do anything funny."
"Hmmm..."
"Ma!"

Chapter Eight: Proposal

Hindi ba talaga titigil ang mga 'yun?
Inis na tiningnan ni Debbie ang limang malalaking mama na nakaharang sa daan niya. Wala pa namang tao sa dinaraanan niya dahil short cut iyon.
"Ah, siya nga ang kailangan natin, boss," anang isa sa mga ito na sinulyapan pa ang hawak nitong picture na malamang ay siya.
"Ngayon mo lang na-realize?" pang-asar na tanong niya rito.
"Hmm, tama nga ang sabi ni madame, matalas ang dila ng isang ito," comment ng isa sabay buga ng usok ng yosi nito.
Desperado na nga ata ang mga iyon. Plastic talaga!
"Sumama ka na lang sa amin nang matino, 'Neng," anang pinakalider ng mga ito.
"Paano kung ayoko?" Kinuha niya ang patalim sa bag niya na pasimple niyang binuksan kanina.
"Walang sisihan." Creepy pang ngumiti ang mga ito.

"Kayo pala ang madame na sinasabi ng mga goons ninyo." Bagaman nagulat ay kalmado ang pagkakasabi ni Debbie sa mga salitang iyon. Sino bang mag-aakala na ipapakidnap siya ng nanay ng mukhang ermitanyong pinipilit sa kanya ng pamilya ng Hannah na 'yun?
"What happened?" Hindi nito sinagot ang tanong niya at sinipat ang mga galos niya.
"I must admit, magagaling ang mga goons na kinuha ninyo," aniya. "Kahit nanlaban ako, I lost to them terribly."
"Oh my!" shocked na sabi nito. Pagkuwa'y pinindot nito ang intercom. "Manang Celia, pakidala ang first aid kit, please."
Napamaang siya sa kinilos nito.

"Ma'am---"
"Oh, please call me "mama,"" magiliw na sabi sa kanya ng ginang habang ito mismo ang gumagamot sa mga sugat niya.
"Excuse me?"
"If you're uncomfortable, "tita Rosario" would be fine," nakangiting sabi nito.
Huminga muna siya nang malalim. "Tita Rosario, anong kailangan ninyo sa akin?"
"Oh, about that," anito habang pinapahiran ng Agua Oxinada ang mga galos niya sa mukha. "I just want to talk to you. What do you think of my son?"
"Mukha po siyang ermitanyo," sagot niya na nagpatawa dito.
"Kahit na you seek comfort by hugging him doon sa Robinson's?"
"So, sinabi pala sa inyo ng anak ninyo."
"Actually, pinasundan ko kayo ng anak ko. I like you for my son. You suit each other well."
"Hindi ninyo alam ang sinasabi ninyo."
"But I do," anito. "My son needs someone he would treasure. While you, hija, need someone who will treasure you."
"Let me guess," aniya. "Pinaimbestigahan ninyo ako?"
"As expected, you're smart, hija," anito na hinaplos ang mukha niya. "I hope you don't mind."
"How about you, tita? Do you mind na ang nirereto mo sa anak mo ay isang dating magnanakaw?"
"Not at all," nakangiting sabi nito. "I know, you're a good child."
Napabuntong-hininga siya. "Have you considered our feelings? Especially your son? What's his name again?"
"It's Ryan," natatawang sabi nito. "Anyway, dito ka na kumain."
"Huh?"
"I won't take "no" for an answer."

Nagulat si Ryan nang makita si Debbie sa hapag-kainan. Kaya pala pinilit siya ng kanyang ina na sumabay siya dito.
"Anong nangyari sa 'yo?" tanong niya. "Bakit ang dami mong sugat?"
"Nabangga lang sa poste," ani Debbie.
"Some post you ran into," comment naman niya. "So, bakit ka andito?"
"I, uhm, invited her," anang mama niya. "Anyway, maiwan ko muna kayong dalawa at may appointment nga pala kami ng mga amiga ko."
So, that was that, huh? My mom likes Debbie this much, huh?

"Ito pala ang lab mo," matapos suyurin ng tingin ang kabuuan ng kuta ng ermitanyo ay comment ni Debbie. "Anong pag-uusapan natin?"
"Tungkol sa future mo."
"Tungkol sa future ko?"
Tumango si Ryan.
"I want to marry you," walang kaabog-abog na sabi nito. Sa sobrang biglaan ay nawalan na siya ng pagkakataon na ma-shock. "Ako ang susustento sa pag-aaral mo at sisiguraduhin kong maganda ang magiging hinaharap mo pagkatapos mong mag-aral basta pakasalan mo lang ako."
"Pag-aaralin mo ko? Bibigyan ng magandang kinabukasan?"
"Oo naman, payag ka na?"
"How lame."
"Eh?!"
"Wala ka na bang ibang io-offer?"
"Hmm, a chance to have a power over the company of your family?"
"Bakit out of the blue ay biglang gusto mo akong pakasalan?"

"I don't know," napakamot sa ulo na sabi Ryan. "I guess, nang makita ko ang mga galos sa mukha mo, I just had this urge na protektahan ka."
"Kaya ko ang sarili ko," sabi naman nito. His hand reaches her hair. Napatingin ito sa kanya.
"Maybe, but I still want to protect you," aniya. Totoo iyon. Kahit na sandali pa lang silang nagkakakilala ni Debbie ay may impact agad itong iniwan sa utak niya. Kung gagamit siya ng idiomatic expression ngayon, he would say that Debbie surprisingly had a soft spot in his heart after their "date."
"Hindi nakakatawa ang joke mo, ermitanyo."
"Pero totoo ang sinabi ko," aniya dito.
"Weh? Cross your heart? Mamatay ka man?"
"Sumabog man lahat ng chemicals dito, totoo lahat ng sinabi ko."
"Hindi nga?" nagdududang sabi nito. "Na pakakasalan mo ko, pag-aaralin, bibigyan ng magandang future at power sa kompanya nina Hannah?"
"Totoo lahat 'yan."
"Promise?"
"Promise."
"Okay," matamis na nginitian siya nito. "Pakakasal tayo."
"Huh?"
"Pakakasal tayo," anito na pinitseran siya. "Huwag mong sabihing binabawi mo?"
"Of course not."
"Good."
Okay, Ryan, that was fast.

Husband And Wife Chapter 6

Chapter Six: First Date

"Okay na ako dito," ani Debbie nang makarating sila sa gate. Ibinaba naman siya nito.
"Malayo ang lalakarin mo papuntang gate," napakamot naman sa ulo si Ryan. "Mabuti pa, ihatid na kita papunta sa inyo."
"Don't bother," aniya. Wala siyang tiwala rito.
"Pero wala kang makikitang masasakyan dito," rason naman nito.
"Marunong ka bang mag-drive?" Tinaasan niya ito ng kilay. Sa expression nito ay siguradong matagal pang kulitan ito at tinatamad siyang makipagkulitan.
"Oo naman," anito saka patakbong bumalik sa bahay ng mga ito. "Saglit lang."

"So, ito pala ang trip mong gawin," ani Debbie habang naglalakad sila sa Robinson's Mall. "Akala ko ba, may gagawin ka pa kanina."
"Well, nagbago ang isip ko," ani Ryan. "Naisip ko na ngayon lang uli ako makakalabas sa bahay namin after several months."
"Ermitanyo ka pala talaga," comment nito. "O, nandito ka na sa kabihasnan, ano namang gusto mong gawin?"
"Ano bang ginagawa sa mall?" inosenteng tanong niya na nagpatawa nang malakas sa babaeng kasama niya. "May masama ba sa tanong ko?"
"Wala naman," anitong natatawa pa rin. "Hindi ko lang akalain na may nag-e-exist pang katulad mo na napakainosente."
"Pero ngayon lang naman ako nakalabas uli," napakamot naman siya sa ulo.
"O siya, siya," anito. "Gawin natin ang lahat ng pwede nating gawin sa mall. Ang tanong, may pera ka ba?"
Tumango siya. Iniisip talaga niyang kaladkarin ito kung tatanggi ito.
"Good," sabi naman nito na tumatangu-tango pa. "Aabusuhin kita, okay lang ba?"

"Anong gagawin natin dito?" takang tanong ni Ryan habang iniikot ang paningin nito sa Time Zone.
"Matutulog," sarcastic naman na sagot ni Debbie.
"Asan ang kama?"
"Naniwala ka naman."
"Alam ko naman na laruan ito ng mga arcade games pero bakit dito mo ko dinala?"
"Saan mo naman gustong magpadala, ha, tanda?" naiiling na tanong niya rito. "Gusto mo sa teatro tayo at makinig ng mga kundimang uso nung kapanahunan mo?"
"Joke ba 'yun --- Aray!" Hinila kasi niya ang mahabang buhok nito. "Bakit ka ba nananakit? Pikon ka pala."
"Paano kasi, sa akin mo pinaubaya ang trip mo na ito tapos nung dinala-dala kita sa trip kong lugar, ayaw mo naman pala."
"O siya, sige," aniya at ginulo ang buhok nito. "Aabusuhin mo nga pala ako."
"Ang sagwa!"

"O ano?" tuwang-tuwang sabi ni Ryan. "Saan pa tayo?"
"Hindi rin mataas ang energy mo," nakasimangot na sabi ni Debbie. "Ano ba?! Ang buhok ko!"
"Pikon!" anito at pinisil pa ang ilong niya. "Sige, next time, magpapatalo na ako sa 'yo."
Hinila niya ang buhok nito. Pero natawa lang ito.
"Ano pa ba ang hindi natin nalalaro?"
"Nalaro na natin lahat," aniya na sumalampak sa isang upuan. "Para sa isang ermitanyo, ang taas ng energy level mo."
"Bakit? Pagod ka na ba?" Hinagod pa nito ang buhok niya. Napatingin siya rito. And involuntarily reach the hand that was on her hair. May concern siyang nababsa sa mga mata nito, sa mukha nito. Nag-aalala ba ito sa kalagayan niya?
Nagulat siya nang pahirin ng isa nitong kamay ang kanyang luha. Luha? Was she crying?
"What's wrong, Debbie?" puno ng concern na tanong nito.
"D-Di ba, payag ka naman na abusuhin kita?"
"Huh anong ---"
Niyakap niya ito nang mahigpit sa pagkagulat nito. But he didn't ask. Instead, he hugged her back while stroking her hair. Hindi niya alam kung anong nangyari sa kanya sa mga sandaling iyon but she felt as if she was safe. At na-realize niya na hindi pala safe ang pakiramdam niya all these years. O siguro, ngayon lang niya naramdaman ito.
Cut the crap, Debbie! Are you falling for this man?
Of course not! But his hug feels nice. Too bad, it will be the last time.

"Ano, ayos ba ang mall adventure mo?" tanong ni Debbie nang makalabas na sila ng mall.
"Oo naman," anito. "Nag-enjoy ako."
Napangiti siya sa reaction nito. Obviously ay mas matanda ito sa kanya pero mas matanda pa siyang kumilos kesa rito.
"Good," aniya. "O, pano, sibat na ako!"
"Ihatid na kita."
"Huwag na," aniya.
"Hindi mo ba lulubusin ang pang-aabuso sa akin?"
"Hindi naman ganun kakapal ang mukha ko," aniya. "Byers!"

Husband And Wife Chapter 5

Chapter Five: A Glimpse

Feeling naman ng mga gurang, papayag ako na makasal lang sa kung sinu-sino para sa pinakamamahal nilang si Hannah! Manigas sila! Paki ko sa kompanya ng mga epaloids na 'yun? Konsensyahin pa ako ng ermitanyong 'yun? Tseh!
"Nasaan na ba ang daan papunta sa gate?" Palinga-linga siya sa paligid. Hindi naman niya akalain na parang maze ang bahay na pupuntahan nila. "Ano ba naman 'yan!"
Nanggigil na naglakad siya pakaliwa. Idinaan niya sa mabibigat na hakbang ng mga paa niya ang nararamdamang inis sa nangyayari. Kaya laking gulat na lang niya nang makarinig siya ng mga umaangil na tunog.
Nanlaki ang mga mata niya ng makitang limang German Shepherd na handa na ata siyang lapain ang nasa harap niya.
"Aaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhh!!!!"

Hay! Doon pala nagsuot ang babaeng 'yon!
Dali-dali siyang pumunta sa pinanggalingan ng sigaw.
"Tulooooong!" Nagulat siya nang patakbong yakapin siya ng pasaway na bisita ng kanyang mama at biglang nagtago sa likod niya. Kasunod nito ay naroon ang mga alaga nilang aso na obviously hinahabol ito. Nang makita siya ng mga ito tumigil ang mga ito ngunit tuloy pa rin ang pag-angil sa bisita.
"Stay!" utos niya sa mga aso. Nang manahimik ang mga ito ay binalingan niya ang babae. "Debbie, okay na."
"S-samahan mo ko," utos nito sa kanya na nakakapit pa rin sa kanya.
"Ha?"
"Eeeeehh! Samahan mo 'ko," nakakunot ang noo na sabi nito.
"May gagawin pa ako sa loob," paliwanag niya. "Hindi ka na hahabulin ng mga 'yan, so please..."
"Paano kung bigla akong kagatin ng mga 'yan pag umalis ka?" di nagpapatalong sabi nito.
"Naku naman!" napabuntong-hininga siya at nagsimulang maaglakad. Lalong hinigpitan nito ang kapit sa manggas ng T-shirt niya at umiiwas talaga sa aso.
"Lalong aayawan ka ng mga 'yan sa pinapakita mo." Nakaangil uli kasi ang mga ito sa kasama niya.
"Basta, huwag mo 'kong iwanan sa mga 'yan." At lalo pa itong dumikit sa kanya.
"Dikit ka nang dikit sa akin, baka naman type mo na akong pakasalan niyan ah --- aray! Masakit!"
Bigla kasi nitong hinila ang mahaba niyang buhok. Tinahulan ito ng mga aso niya.
"Aaahhhh! Aaaahh!" napayakap na ito sa kanya at nagtitili pa sa may tainga niya.
"Huwag naman masyadong malakas, mabibingi na ako niyan," aniya saka binalingan ang mga aso. "Bruno! Rocky! Cain! Viper! Gipetto!"
"Gipetto?"
"Oo, yung sa Pinocchio," aniya. "Alam mo, Debbie, lalong hindi tayo magtatagal sa ginagawa natin. Takot pala sa aso ang proxy ng nirereto sa akin."
"Sorry naman," sarcastic na sabi nito.
"No problem," sabi niya at saka binuhat ito. "Ayan! Mas mapapadali ang buhay natin nito."

Lingid sa kaalaman nina Ryan at Debbie ay sinundan sila ni Donya Rosario.
Bridal style carry? I can't believe I should thank those dogs.
Biglang na-imagine niya ang mga ito na nakasuot ng wedding gown at tuxedo. At buhat ng anak ang asawa nito ay pupunta ang mga ito sa honeymoon ng mga ito. The old woman chuckled as she went to return to her visitors. Pagdating ng anak niya ay kakausapin niya ito ora mismo.

Husband And Wife Chapters 1-4

Chapter One: Debbie

"Magnanakaw!!!" tili ng isang dalagang nakapustura. Hinablot kasi ang bag nito. Dahil doon ay nagkaroon ng commotion. "Please! Tulungan ninyo ako!"
"Tumawag kayo ng pulis!" sabi ng isang ale na dumaraan lamang.
"Habulin ninyo, habulin ninyo!" sabi pa ng isa. Ngunit walang sumunod. Mangiyak-ngiyak tuloy ang babaeng na-snatch-an.
"Oh my God!" naiiyak na bulalas nito. "All my IDs are there. And there's money, too."
"Mabuti pa, ipa-blotter mo na lang 'yan sa pulis."
Tumango naman ang babae. Wala na rin naman kasi siyang magagawa. Tumalikod na ito upang pumunta sa police station. At nagulat siya nang sa kanyang paglingon ay nakakita siya ng isang pamilyar na mukha.
"Debbie, is that you?"
"Ako nga," sagot naman nito. "Anong ginagawa mo sa lugar na ito, Hannah?"
"Oh, my!" tili naman niya. Niyakap niya ang kakakitang babae. "It's been a long time, sis! How are you?"
"Ayos naman," sabi nito at kumalas sa pagkakayakap niya.
"Aren't you excited to see me, your sister?"
"Anong dapat kong ika-excite?" tanong nito na tumaas pa ang kilay. Nawala tuloy ang kanyang ngiti. "Anyway, di ba may police station ka pang pupuntahan? Ano pang ginagawa mo rito?"
"Debbie naman..."
"At nagmamadali na rin ako," putol nito sa sasabihin niya. "Sige!"

"Nagkita kayo ng sutil mong kapatid, Hannah?" agad na tanong ng lolo niya nang ibalita ni Hannah ang pagkikita nila ng kapatid niya. "Saan?"
"Sa Divisoria po, lolo," aniya.
"At ano naman ang ginagawa mo sa ganoong lugar?" kunot-noong tanong nito.
"For our project lang po, 'Lo," aniya. "Anyway, when she saw me, she wasn't as enthusiastic as me. I think she's still angry."
"Mana talaga siya sa kanyang ina," nakaismid nitong sabi. "Napakasama ng ugali ng kapatid mo."
"Hindi naman po siguro, Lolo," aniya. "Ngunit nag-aalala ako sa kanya. Mag-isa lang sa buhay si Debbie at pareho lamang kaming nineteen."
"Kung hindi siya naglayas, hindi sana siya maghihirap."
"Pero paano kung masira lang siya 'dun?" naiiling na tanong niya. "Gosh! That place is full of criminals."
"Hindi na siya parte ng pamilya natin, Hannah. Hindi na kaya wala na akong pakialam kung anuman ang mangyari sa kanya!"

"May balak ka palang sunugin ang baga mo."
Tiningnan lamang ni Debbie ang kaibigan saka muling nagyosi.
"Ano bang problema?"
"Wala naman, Mich," ani Debbie. "Nagkita lang kami ng kapatid kong hilaw."
"So, affected ka?"
"Bakit naman ako magiging affected sa isang 'yun?" tanong niya rito sabay muling nagsindi ng sigarilyo.
"Neng, panglima mo na 'yan," anang kaibigan. "At ngayon lang uli kita nakitang nagyosi."
Bumuntong-hininga siya at tinapon ang sigarilyo.
"Bigla lang akong kinabahan sa pagkikita namin ng bruha, Che," amin ni Debbie. "Puro kamalasan ang nangyayari sa akin 'pag nakaka-encounter ko ang isang 'yun."
"So, anong balak mo?"
"Wala." Nagkibit-balikat lang siya. "Ano naman ang dapat kong planuhin. Ipa-rape ang bruhang 'yon?"
"Sira ka talaga."
"Matagal na," natatawa niyang sabi. "O, pano, una na ako sa 'yo at shift ko na."

Chapter Two: Ryan

Muling tiningnan ni Donya Rosario ang kanyang relo. Naiinip na siya sa paghihintay sa kanyang kaibigan kahit na five minutes pa bago ang talagang scheduled meeting nila. Kanina pa kasi siya nasa restaurant na iyon.
"It's been a long time, Rosario!" Napangiti siya nang marinig ang pamilyar na boses na iyon. Finally ay naroon na ang kanyang hinihintay. Ang amiga niyang si Maria.
"Hi, Maria!" magiliw niyang bati rito. "Please take a seat. Kanina pa ako naghihintay dito, amiga."
"Hey, my friend, I'm not even late!" natatawang sabi nito. "Mukhang bored ka na sa inyo at kanina ka pa rito."
Umikot ang mga mata niya. "You can say that, Maria. Eduard's always out of the country at hindi naman ako maisama. Ano naman ang gagawin ko sa bahay?"
"How about your son?"
"My son?" sarcastic niyang sabi. "Hayun, nakalimutan na yatang may mundong nag-e-exist sa labas ng basement niya. Kahit man lang sa pagkain, kung hindi ko pa i-blackmail, hindi pa iyon kakain. And I'm worried about him."
"Ryan is a genius scientist, Rosario," sabi ni Maria. "Kaya siguro ganun."
"I don't care," inis niyang sabi. "Pinababayaan na ng anak ko ang social life niya kung meron man siya. Ni babaeng nagugustuhan, wala ang anak ko. And he's not getting any younger."
"Ano plano mo ngayon?"
"Well, speaking of that, how's your daughter?" matiim niyang tinitigan ito. Nailang naman ito.
"You mean Hannah? She's fine."
"And your company?"
"Can you get straight to the point?"
"Handa akong tulungan ang kumpanya ninyo kung magpapakasal ang anak ko at ang anak mo."

"What?! Mommy, ayoko!" ani Hannah sa ina nang ikwento nito ang usapan nito at ng amiga nito.
Naaawang tiningnan ni Maria ang anak. Hindi naman niya akalain na iyon ang kondisyon na gusto ng kaibigan niya. At lalong wala sa hinagap niyang seryoso pala ito.
"Hannah, apo," anang biyenan niya. "Hindi naman ako makakapayag na magpakasal ka dahil sa ganoong dahilan."
"Pero paano ang kompanya, Lo?"
"Kami nang bahala doon," anang kanyang asawa na hinaplos pa ang ulo ng anak. "Somehow, makakagawa rin kami ng paraan."

"Nasaan ang senyorito mo?" agad na tanong ni Rosario sa mga kasambahay niya nang umuwi siya.
"Andun po sa laboratory niya at may tinatapos daw po siya," sabi naman ng kasambahay.
"Kumain na ba?"
"E, ma'am..hindi pa po siya lumalabas mula kanina."
Napahugot siya nang hininga. Ito ang hirap sa anak niya. Ang kailangan talaga ng kanyang unico hijo ay isang asawa na handang mag-alaga rito.
"Dadalhan ko po ba siya ng pagkain, ma'am?"
"Maghanda ka ng makakain ng batang iyon at ako ang magdadala sa kanya."

Chapter Three: On Her Way

Hihikab-hikab pa si Debbie habang naglalakad. Papasok siya sa trabaho niya. Maaga pa naman kaya pepetiks-petiks siya siya habang papunta sa sakayan. Sanay na siyang inaantok habang papunta sa trabaho kaya naman nang makitang may nakaharang sa daanan niya ay umiwas siya agad. Ngunit tila nakikipagpatintero ata ang mga ito at muling humarang sa daan niya. Nang umiwas uli siya ay humarang uli ang mga ito.
"Ano bang problema ninyo?" naghihikab pang tanong niya. "Wala akong pera kaya kung pwede lang, paraanin ninyo na ako."
"Sasama ka sa amin, Miss," deklara ng isa sa mga ito at binuhat siya.
"Hoy, bitiwan mo nga ako!" Agad naman siyang nagpumiglas. Ngunit wala siyang laban dito. Kinakabahan na siya. Wala pa namang tao sa lugar na iyon. "Ano ba! Bitiwan mo ako!"

"Kayo ang nagpadukot sa akin?" Nagulat talaga si Debbie nang makita ang kanyang dating pamilya. Dati sapagkat, tinakwil na siya ng mga ito. "Huwag ninyong sabihing tinatanggap ninyo na ako uli sa pamilya ninyo?"
"Debbie, we're still your family," anang asawa ng kanyang ama.
"And you're not my mother," paismid na bara niya rito. "Ano bang kailangan ninyo sa akin? Spill it out nang makaalis na ako."
Tumikhim ang kanyang ama. "We have to meet important people and you need to be there."
"Okay," kibi-balikat na sabi niya. "But you have to pay me."
"Sirvenguenza!" Kung hindi pa siguro napigilan ni Hannah at ng ina nito ang lolo niya ay nasampal na siguro siya nito. Pero hindi siya tuminag.
"I don't have to do anything with your family, right?" taas-kilay niyang sabi. "I was on my way going to work when your goons forced me to be here. Don't you think I deserve compensation sa gagawin kong pagpapaka-plastic to those important people?"
"All right, all right," inis na sabi ng tatay niya. "I'll pay you."
"Thank you," aniya at nginitian ang mga ito nang matamis.

"Can you stop yawning?" inis na puna ng lolo niya. Nasa loob sila ng sasakyan at papunta na sa bahay ng mga importanteng tao na binabanggit ng mga ito.
"Can't," aniya na naghikab pa. "Puyat ako. And I assure you na I'll act as a perfect member of Zaragosa family once we get there."
"Don't be too hard on Debbie, papa," nakikiusap naman na sabi ng asawa ng tatay niya.
"And don't be plastic," sabi niya. "Besides, it's their right na sawayin ako for now. After all, I'm gonna get paid for this."
"Debbie, please," nakikiusap na sabi ni Hannah. Umakto naman siyang nag-zipper ng bibig at nginitian ito nang matamis.

Chapter Four: First Meeting

"Maria!" magiliw na bati ng isang ginang nang makita sila. Tumayo naman sila upang batiin ang mga ito. "I'm glad you came."
Bineso rin sila nito.
"O, siya tatawagin ko lang ang anak ko," anito. "Melba, pakibigyan mo muna sila ng mame-meryenda."
Ngunit ilang saglit pa ay dumating na ito kasama ang isang matangkad na lalaki na hindi pa yata naliligo. Magulo ang buhok nito, pati na rin ang damit nito. Makapal ang salamin na suot nito.
"I would like to meet you my son, Ryan," pagpapakilala nito sa anak. Ngumiti naman ang anak nito sa kanila. "Ryan, this is the Zaragosa Family. And this is Hannah, ang magiging asawa mo."
"Ah eh, mare, we are here to inform you na hindi pakakasalan ni Hannah ang anak mo," ani Maria. "I'm sorry."
"Pero akala ko ba ay pumapayag na kayo sa proposition ko?"
"Well, you see Rosario," anang ama niya. "Your son can still be married with my other daughter, Debbie."
"What?!" bulalas na sabi niya. "Kaya ninyo ako dinala rito ay para ipakasal sa mukhang ermitanyong ito!"
"Watch your words, young lady!" banta naman ng lolo niya.
"Why would I?!" gigil niyang sabi. "Pinadukot ninyo ako para gawing substitute ni Hannah? No way!"
"Hija, please calm down," ani Donya Rosario. "Pag-usapan natin nang maayos ito."
"With all due respect, ma'am, pero wala akong balak na magpakasal sa hindi ko kilala," aniya na tiningnan ang anak nito na no-reaction sa mga nangyayari. "Lalo na sa hindi ko type."
"My son is not your type, hija?" amuse na sabi ng ginang. Lalo tuloy siyang nainis.
"I'm out of here." Iyon lang at tumayo siya at naglakad patungo sa labas ng mansion ng mga ito.

Alam ba niya ang daan pauwi?
Napatingin si Ryan sa dinaanan ni Debbie, ang babaeng balak ipakasal sa kanya.
"Excuse me po," aniya sa mga ito at iniwan ang mga ito upang sundan ang babae. Nakita naman niya ito na dinadaan ang inis sa paglalakad. Hinabol niya ito at hinawakan sa braso.
"What do you want?" singhal nito sa kanya matapos siyang lingunin.
"Ahm, ihahatid lang kita," sabi niya.
"I don't need your help," inis na tinanggal nito ang braso niya sa kamay nito. "At please lang ha, kahit anong gawin mo, hindi ako pakakasal sa iyo."
"Kahit na tuluyang malulugi ang kompanya ng pamilya ninyo kapag hindi ka pumayag?"
"Ano namang pakialam ko dun?" Tinaasan siya nito ng kilay. Gamit ang daliri niya ay pilit niyang binaba iyon. Marahas naman nitong pinalis iyon at tinalikuran siya.
"Hintayin mo ako!"
Ngunit lalo lang nitong binilisan ang lakad. Kakamot-kamot ang ulo na sinundan niya ito.